Meditatie: Psalm 119

Dagelijks staan we voor de spiegel. De één wat vaker dan de ander. De één wat langer dan de ander. En we doen dit om onszelf te bekijken. Als je lang genoeg kijkt dan roept dat emotie op. Het  kan er voor zorgen dat je  moet lachen om jezelf omdat er een eigenwijze piek je kapsel net niet perfect maakt. Het kan ook gebeuren dat je somber wordt van het kijken naar jezelf omdat je de tekenen van vermoeidheid ziet in je gezicht. Je kijkt in de spiegel om de balans op te maken.
In de spiegel zien we hoe we zijn. Zien we ook hoe anderen ons zien. In ons doen
en laten merken anderen hoe we zijn. Hoe kennen anderen ons? Welk beeld hebben zij van ons?

Een van de kenmerken van onze christelijke identiteit is dat we toegewijd zijn. Dat we een toegewijde gemeente zijn. Het betekent dat we ons persoonlijk leven toewijden aan God. Dat wil zeggen dat we Hem zoeken met verlangen. Zoals het hert maar één prioriteit lijkt te hebben in psalm 42, water! Dat we Hem zoeken in zijn Woord omdat Hij zich daar laat vinden. Dat we zijn onder de verkondiging van Zijn Woord. Dat we tijd nemen om stil te zijn voor God. Dat onze gebeden dagelijks worden opgezonden tot de God van het  leven. En zo kijken we in de spiegel.

De dichter van psalm 119 kijkt ook in de spiegel. Zijn lied is hooggestemd. Midden in de nacht sta ik op om U te loven voor Uw rechtvaardige bepalingen; ik ben een metgezel van allen die U vrezen en die Uw bevelen in acht nemen.
Heel dit lied laat ons zien hoe we toegewijd kunnen leven. Hoe we vreugde kunnen
vinden in het dienen van God en in het luisteren naar Zijn woorden. De dichter is in gesprek met de Allerhoogste. En vraagt om Gods nabijheid.
Laat toch Uw goedertierenheid er zijn om mij te vertroosten overeenkomstig Uw
beloften aan uw dienaar; Laat Uw barmhartigheid over mij komen, dan zal ik leven, want Uw wet is mijn bron van blijdschap.

De dichter kijkt in de spiegel en hij laat ons meekijken. Kunnen we hem dat nazeggen? Kunnen we van harte al de achtentachtig verzen meezingen? Denkt u van niet? Bent u lauw geworden net als de gemeente van Laodicea?
Is uw toewijding ver te zoeken? In psalm 119 vinden we een bemoediging. We worden opgewekt opnieuw vreugde te beleven aan Zijn getuigenissen.
Ik ben verblijd over Uw beloften, als iemand die een grote buit vindt; ik hoop op
Uw heil; wie Uw wet liefhebben, hebben diepe vrede.

Dit is een enorme bemoediging vanuit Gods woord. Het is alsof de psalmist zegt: Kom op! Het is goed om God te dienen. Je beleeft er vreugde aan! Ja God spreekt in dit lied zelf tot ons. Kom op zoon! Kom op dochter! Geef Mij je hart. Laat Mij op de eerste plaats komen in je leven. Ik heb je van harte lief en Ik zal doen wat Ik ooit beloofd heb.
Ja kom maar aan Mijn voeten terecht.

Zijn wij een toegewijde gemeente? Een gemeente die elkaar opwekt om diepe vrede te vinden in de woorden van God? We mogen dat doen. We mogen ook elkaar opwekken om toegewijde onderdanen te zijn van het rijk van Koning Jezus. Jezus laat zich kennen door Zijn woorden ons te geven. We mogen luisteren naar Zijn stem. Ja dat we net als Maria het goede deel uitkiezen dat niet van ons zal worden afgenomen.

Hallelujah!

VDM

VBC2013 terugblik en foto’s

Zie op pagina fotoalbum: Een fotocollage van de drie dagen

Terugblik VakantieBijbelClub 2013
Op de dinsdag- en woensdagmorgen en de donderdagmiddag en -avond  in de herfstvakantie is de VakantieBijbelClub gehouden voor de kinderen van de basisschool. Het centrale thema dit jaar was: God redt. God gaat Zijn weg met een ieder van ons. Hoe? Door een nieuwe start te maken, door met je mee te gaan, door je zonden te vergeven, door je te helpen, door je te genezen. In de Bijbel zien we vaak dat mensen hiervoor een opdracht krijgen die voor ons mensen soms moeilijk te begrijpen is. De mensen in de Bijbelverhalen van deze week voerden in vertrouwen de opdracht uit die ze van God kregen. Noach kreeg de opdracht om een ark te bouwen op het droge, de verlamde man kreeg de opdracht om op te staan en te gaan lopen en Nicodemus kreeg van Jezus te horen dat hij opnieuw moest beginnen, opnieuw geboren moest worden.  Zij ondervonden hierbij de leiding van God in hun leven, de HEERE was hun redding.

Verder hebben de kinderen met elkaar gezongen, gebeden, geluisterd naar de sketch over Bram en Britt, hebben ze met veel plezier en inspanning een lampion gemaakt, is er een vossenjacht gehouden en konden ze deelnemen aan een quiz. Donderdagavond hebben we samen met de kinderen pannenkoeken en ijs gegeten en zijn daarna lopend met de verlichte lampionnen naar de Biesboschkerk gegaan. Daar hebben we samen met ouders, broers, zussen, opa’s en oma’s en andere belangstellenden de VakantieBijbelClub afgesloten. Tijdens deze avond is er een collecte gehouden voor een opvangproject van de Gereformeerde Zendingsbond in Bangladesh: straatmoeders leren in hun levensonderhoud te voorzien en hun kinderen naar school laten gaan. Deze collecte heeft het mooie bedrag van € 180,00 opgebracht.

De Stuurgroep van de VakantieBijbelClub wil graag alle medewerkers  en de dames die de pannenkoeken voor ons hebben gebakken, hartelijk bedanken voor hun enthousiaste inzet.
Wij hopen dat de Heere het onderwijs aan de kinderen in rijke mate wil zegenen.

Hartelijke groeten van ons allemaal,
Stuurgroep VakantieBijbelClub.

Meditatie: Mij zoeken/vinden

Gij zult Mij zoeken en vinden, wanneer gij naar Mij zult vragen met uw ganse hart. (Jer. 29:13)

Een prachtige tekst voor de hele gemeente.
In heel zijn eenvoud, zo troostend.
Maar ook een pittige tekst.
Vooral voor mensen die God helemaal niet zoeken . . . of niet echt zoeken.

De profeet Jeremia leefde rond 600 voor Christus.
Hij heeft geen gemakkelijk leven gehad.
De woorden van de tekst zijn uit een brief die hij stuurt aan de ballingen in Babel.
Als zij het niet meer zien zitten en het vertrouwen in Gods Zegen helemaal verloren lijken te hebben, schrijft hij deze brief. Zij moeten en mogen vasthouden dat God gedachten van vrede koestert, ook voor henzelf. Het heden mag dan zwaar zijn, de toekomst is hoopvol.

Prachtige woorden, ook voor velen in onze gemeente die oprecht de handen vouwen en in de stilte hopen dat zij mensen van God mogen zijn.
Zij leven onder een inmense belofte, misschien wel een van de allermooiste: ‘gij zult Mij vinden’.
Als u bang bent dat God u vergeet: Hij denkt aan u.
Al leeft u temidden van grote problemen, of grote vragen: Hij denkt gedachten van vrede voor U. Als u er geen gat meer in ziet: Hij opent perspectieven in Zijn nabijheid.
Vraag maar naar Hem. Niet vluchtig en voorbijgaand, maar met uw hele hart: Hij laat Zich vinden.
Jezus heeft deze woorden overgenomen in het Nieuwe Testament: “Zoekt en gij zult vinden, klopt en u zal opengedaan worden” (Mt 7:7-8).

Prachtige woorden voor heel de gemeente.
Ook voor ons als voorgangers en ambtsdragers en vrijwilligers/sters.
Wij komen bij zulke mooie mensen die soms zo heel veel mee maken.
Dan ben ik ontroerd hoe zij soms blijven geloven en God zoeken en handen vouwen.
Als ik dan weer naar huis fiets, denk ik nog vaak na over zo’n gesprek, en ik zou wel alles heel willen maken voor hen.
Zo geeft God ook ons deze tekst: vrees niet, Ik zal voor hen zorgen. Ik zal hun God zijn. Jij hebt gezien dat ze Mij zochten. Ik zal er zijn. Zij zullen niet alleen zijn in welke ballingschap zij ook zitten.
Prachtige woorden voor ons allemaal.
Een hemelse God schrijft ons een hemelse brief:
Gij zult Mij zoeken . . . en vinden.

VDM